|
Zobacz dodatkowe rysunki Słowo „barwa” oznaczające dosłownie kolor, farbę, czy maść,
ale po staropolsku „barwą” zwano mundur wojskowy. Pojęcie to po raz pierwszy
zostało użyte w „Porządku praw rycerskich wojennych” ogłoszonych przez króla
Zygmunta II Augusta w 1557r.
Szymon Starowolski w swym dziele poświęconym wojskowości polskiej („Institutorum
Rei Militaris Libri VIII...”, Cracoviae 1640) tak określił funkcje munduru:
„My Sarmaci zwykliśmy od dawna ubierać zarówno pieszych jak i konnych w jeden
kolor. Również i najemnych, których wybierano z Niemiec lub z Węgier, przede
wszystkim pieszych lub lekką jazdę [...] nie tylko w celu odróżnienia od
nieprzyjaciół, lecz także w celu zastraszenia oczu przeciwnika oraz
łatwiejszego zniesienia surowości niepogody”.
 Generał Henryk Dąbrowski podpisując konwencję z
Administracją Generalną Lombardii w sprawie utworzenia Legionów, zastrzegł dla
nich i mundur w kolorze granatowym o kroju polskim, opartym na wzorze munduru
Kawalerii Narodowej. Jednym z przejawów demokratyzacji stosunków w
Legionach było wprowadzenie dla wszystkich żołnierzy jednolitego nakrycia
głowy w formie rogatej czapki, zastrzeżonej uprzednio w armii polskiej jedynie
dla szlachty. Ozdobiona barwnymi kordonami i francuską kokardą, zastąpiła
używane uprzednio kapelusze. Początkowo każdy batalion miał się różnić kolorem
wyłogów kołnierzy i mankietów. Uważane za jednostki kadrowe przyszłej armii
polskiej, miały one nawiązywać kolorami do barw dawnych pułków
Rzeczypospolitej. Jednak już w 1797 roku mundury zostały ujednolicone tak, że
tylko legie różniły się kolorami dodatków. W zbiorach Muzeum
Wojska Polskiego w Warszawie znajduje się mundur gen. Jana Henryka
Dąbrowskiego z okresu Legionów Polskich 1797-1803 (zdjęcie obok) |
 |
